Zogenaamde klimaatsceptici zijn op heksenjacht en vlooien het officiële rapport van de internationale klimaatcommissie van de VN door op fouten. Triomfantelijk wordt elk foutje breed uitgemeten en als voer door complotdenkers gebruikt. De Himalaya-gletsjers smelten niet in 2035 maar in 2350! ‘Zie wel: niets aan de hand!’ Nederland staat niet voor helft maar voor een kwart onder water zonder dijken. ‘Zie je wel: niets aan de hand!’ En kijk eens wat een strenge winter we hebben: sneeuw en ijs zonder weerga! ‘Zie je wel: niets aan de hand!’

Tegen bepaalde soorten domheid is geen kruid gewassen. Een globale klimaatverandering betekent dat het klimaat grillig wordt. Dat gaat stapje voor stapje. In Vancouver, waar de winters sinds mensenheugenis stabiel koud zijn ’s winters en dus zeer geschikt voor de Winterspelen, beleven ze voor het eerst een zeldzaam zachte winter. Er moet sneeuw met vrachtauto’s naar de skipistes worden vervoerd.

Er zijn altijd natuurlijke schommelingen geweest, bij ons met zachte winters en eens in de tien, vijftien jaar een strengere winter. Die schommeling blijft, maar de gemiddelde temperatuur waaromheen geschommeld wordt, komt hoger te liggen. Dus niet eens in de 15 jaar een Elfstedentocht, maar eens in de 25 jaar.

Wetenschappers krijgen ineens te maken met het glazen huis waar de politiek al enkele decennia in woont. Alles wat je zegt, kan tegen je gebruikt worden. En in een internetsamenleving verspreiden de geruchten zich sneller dan het licht. Dat is wennen. Dus niet zeggen dat de gletsjers smelten, maar precies zijn: het zijn de laag gelegen gletsjers die smelten. Niet zeggen dat de helft van Nederland onder zeeniveau ligt, maar dat de helft onder water komt te liggen bij stormvloed en door rivieroverstromingen.

Ik ben echter bang dat dat allemaal niet zal helpen. Klimaatsceptici menen één groot complot te ontrafelen. Die beeldvorming buiten zij via internet volledig uit. Minister Jacqueline Cramer en kamerlid Diederik Samsom doen net of ze heel boos zijn op de klimaatdeskundigen om de kritiek wind uit de zeilen te nemen.

Maar ook dat zal niet helpen. De tegenbeweging krijgt volop wind mee. Dit hoort bij de afrekening met de ‘linkse kerk’. Het is een heilige missie geworden. Tegen beter weten in. Want zelfs als je meent dat satellietbeelden over smeltend poolijs zijn gefotoshopt, ga dan zelf kijken. Je hoeft niet naar de Himalaya: in Zwitserland kun je met eigen ogen zien dat de gletsjers krankzinnig snel smelten. Als kind stond ik met mijn ouders op een uitkijkplatform vlak boven de Rhône-gletsjer. Je voelde de kou, zelfs in de zomer. Veertig jaar later was ik er met mijn eigen kinderen: dat platform hangt ergens hoog tegen een kale bergwand boven een uitgesleten dal. De gletsjer is weg: die is kilometers korter geworden. Na honderdduizenden jaren van stabiliteit treedt er in 40 jaar een grote verandering in.

Zelfs in het verre, prehistorische verleden verliepen dit soort veranderingen langzamer. Die veranderingen waren er vroeger, onloochenbaar. En we weten ook waarom: de atmosfeer veranderde van samenstelling door vulkanisme, meteorietenregens, meer of minder zonneactiviteit, schommelingen van de aardas. Boeiend, maar op dit moment zijn er geen vulkanen actiever geworden, slaan er niet elke dag meteorieten in, beweegt de aardas niet en neemt de zonneactiviteit eerder af dan toe: dus zou het kouder moeten worden.

Er is maar één harde aanwijsbare factor: de explosieve groei van de wereldbevolking en de even explosieve enorme toename van verbrandingsgassen. Hoe dat ingrijpt in alle fysische en biologische processen weten we niet goed. We maken het voor het eerst mee en de terugkoppelingsmechanismen zijn na miljoenen jaren van evolutie, waarin alles met elkaar is samen komen te hangen, ongelooflijk complex. Daarom kunnen wetenschappers niet één-twee-drie verklaren en voorspellen wat er gebeurt.

De kracht van wetenschap is juist dat ze kennis ontwikkelt op basis van fouten. Je stelt een verklaringmodel op voor veranderingen die je waarneemt en kijkt of het klopt. Als het niet klopt, stel je het bij, tot het steeds beter gaat kloppen. Zo’n fout aangrijpen om de wetenschap van een complot te betichten en daarmee het milieubeleid pootje te haken, is erger dan je kop in het zand steken. Je speelt Russisch roulette, met de loop niet alleen gericht op je eigen hoofd, maar gericht op de hele aarde. Uit kleingeestige rancune.

Giesbert is een mannetjesputter van ongekend formaat. Want stel het je voor: je kunt alleen je hoofd bewegen, lager voel je alleen pijn en kun je niets. En toch woont Giesbert zelfstandig, heeft hij een internetservice opgezet voor zogenaamde PGB-houders – daarover straks meer – en fotografeert hij weer, is hij beroepsfotograaf, maar heeft hij ook nog een webwinkel in bedrukte T-shirts opgezet.

Zonder alle digitale technieken die er inmiddels bestaan en zonder internet was dat allemaal niet gelukt. Om die reden heet deze blog Getwitter II. Een vervolg op vorige week over de voor- en nadelen van virtuele sociale netwerken.

Giesbert bedient zijn computer, en de rest van zijn huis, met een zilveren stip op zijn voorhoofd en een slangetje in zijn mond: één keer blazen bij wijze van muisklik. Natuurlijk ziet Giesbert ook echte mensen, een heleboel zelfs, want zijn verzorging is zeer intensief.

Door middel van een persoonsgebonden budget – PGB – heeft hij een flinke kring van verzorgers in dienst. Hij heeft eerst 2 jaar in het revalidatiecentrum op de overtoom gewoond, en wilde daarna graag zelfstandig wonen. Na veel problemen met thuiszorg nam hij het heft in eigen handen. Met vallen en opstaan – excuus voor verkeerde beeldspraak in dit verband – heeft Giesbert geleerd om te gaan met zijn PGB. Daar heeft hij zoveel expertise in verzameld dat het ministerie hem in staat stelde om samen met een paar mensen een professionele website voor andere PGB-houders op te zetten die verzorgenden zoeken en hun zorgnetwerkje online organiseren. En omdat zijn denkenergie toch een uitweg zoekt, fotografeert hij weer, ontwerpt hij T-shirts en ontwikkelt hij zijn eigen filosofische kijk op het leven.

Lees en bekijk het allemaal op www.laesieworks.com. Misschien een cc’tje naar Beatrix sturen?

Twitteren heeft niet voor niets twitteren: gekwetter is het. Zoals van een troep vogels. En af en toe wat opwinding. Als er brood is, of spelen. Het publieke domein heeft een virtuele uitbreiding gekregen: bloggen en twitteren op het digitale dorpsplein. Daarnaast zijn er de meer besloten virtuele theekransjes en sociëteiten: Facebook, Hyves, LinkedIn. De sociale codes over hoe we daar mee om moeten gaan zullen zich verder ontwikkelen.

Het is zo hier en daar een behoorlijk onbeschaafde bende. Dat stoort Beatrix. En mij ook wel. De schuttingtaal en grofheden zijn weinig uitnodigend om je in een debat te mengen. Mede daardoor blijven die publieke discussies steken op het uitwisselen en eindeloos recyclen van bekende standpunten. Zelden tref je een nieuw argument aan dat een draai aan het debat geeft. Is dat een probleem? Dat hangt van je verwachtingen af. In het café kom je ook niet voor een inhoudelijk debat, maar we komen er graag, groepsdieren die we zijn. En kletsen met elkaar over het weer, de sneeuw, het bier, familie. Vaak is het een inhoudsloze woordenwisseling maar met grote betekenis: het is sociaal cement. De lol zit hem vaak niet in de inhoud, maar in de toon. En dat is het verschil met het virtuele dorpsplein: als je in het café de taal en de toon zou aanslaan die je op chatsites als GeenStijl of de Telegraafsite aantreft, dan word je bij kop en kont gepakt en er uit gegooid. Die correcties ontbreken door het gebrek aan directe feedback. Dus opgewonden standjes kunnen hun neiging tot het gebruik van krachtige dan niet onderdrukken.

Maar ook dat is een kwestie van tijd: als scholen nou eens zouden beginnen om leerlingen wegwijs te maken op internet, in passende gedragscodes voor het gebruik van de virtuele sociale netwerken, dan komt de beschaving wel. En sommige sites bouwen tijd voor reflectie in. Kortom, ik heb er alle vertrouwen in dat we dat gaan oplossen. En dat er ook in de virtuele wereld achterafstraatjes blijven, waar men kan vloeken en tieren, lijkt mij niet zo’n punt. Je hóeft er niet heen tenslotte.

De opgave is hoe we het nieuwe dorpsplein kunnen integreren in de echte wereld. Want dat mensen naast digitale contacten ook fysieke contacten nodig hebben staat buiten kijf. Daar heeft Beatrix volkomen gelijk in. In het nieuwe stadsdeel zullen we daar werk van moeten maken: in Westerpark zijn er heel veel momenten waarop netwerken elkaar ontmoeten. Dat kan door ondersteuning via internet versterkt worden. Laten we beginnen met hier online ideeën uitwisselen over het eindfeest van Westerpark op 20/21 maart: natuurlijk komt er muziek, optredens, maar misschien wilt u zelf ook iets bijdragen. Reacties zijn van harte welkom.

Zondagmiddag de laatste Westerparkse Zondag. Door de kerstmarkt is het stampvol in het Cultuurpark. Bij Mister Kitchen tegenover het Ketelhuis komt de jury bijeen. Voor spek en bonen mag ik mee doen. Pal voor de deur staat een merkwaardige grote roestvrij stalen kruiwagen recht overeind hevig te roken. Binnen blijkt Johannes van Dam er alles van te weten. Hij haalt de ontwerper erbij, een grote kerel die met zwarte handen een vers gerookte rookworst met zuurkool komt aanbieden. Het gevaarte blijkt een multifunctionele rollende keuken te zijn: plat neergezet barbecue, overeind een rookkast, en er kon ook nog een spit aan gebouwd.

De zuurkool is heerlijk zacht. ‘Twee uur stoven’, bromt Johannes, en legt uit dat we zuurkool altijd veel te snel op tafel zetten. ‘Olijfolie in de pan, uitje aanbakken, zuurkoolspek erbij, daarop de zuurkool en dat twee uur heel zachtjes stoven’.

Na zestien hapjes is de jury het eens. De baklava van Raïnaraï is weliswaar heerlijk, de kaaslolly’s van Manger Maintenant uit de Groen van Prinstererstraat heel bijzonder, maar de vegetarische bitterballen van de Culinaire Werkplaats in de Fannius Scholtenstraat het lekkerst. In een volle Zuiveringshal reiken we met veel plezier de prijs uit, ook een prijs aan twee recensenten. Zij hebben in de week voorafgaand net als veel anderen een recensie geschreven. Laurens Molengraaf over café Nassau en Myrna Hoed over de Culinaire Werkplaats. En zij beaamt dat de bitterballen heel lekker zijn.

De overheid stelt zich enerzijds alwetend op, schrijft bestekken over wat geleverd moet worden, maar we weten allemaal dat je voortdurend moet inspelen op bewegingen in de buurtsamenlevingen. Een bestek kan dan een veel te strak keurslijf zijn.

Maarten Voster toont zich voorstander van dit ondernemersmodel, maar beschrijft – al lijkt dat met een licht verwijtende ondertoon - het dilemma in het proces goed: “Het helpt dan wel als de politiek helder aan kan geven wat zij wil, en dat is niet altijd het geval”. Precies. Daarom is het juist een zwak model. Ik trek mij dat mogelijke verwijt dan ook niet aan. De overheid ís niet alwetend, zij zet de hoofdlijnen uit. En ziet toe op de uitvoering.

De verandering daarbij moet vanuit de samenleving blijven komen. In de directe relatie tussen gebruikers en de uitvoerende instelling. Dat is iets anders dan een ondernemer die met gemeenschapsmiddelen nieuwe concepten ontwikkelt, met soms ronkende verhalen, maar zonder wat Amerikanen zo mooi ‘ownership’ noemen. Het is een consumentenmodel. Zoals we klant zijn bij Dirk of Albert Heijn. Misschien zit er niets anders op, maar ik ben nog niet zover.

Volgens mij moeten we heel hard nadenken over andere modellen: ruimte voor maatschappelijke initiatieven, kleinschalig, van onderop. Met een organisatie die professioneel accommodaties beheert waar die activiteiten uitgevoerd kunnen worden. Een huisbaas die ruimten tegen een schappelijk tarief verhuurt, per week, dag of dagdeel. Aan iedereen die wil, met of zonder eigen subsidie, met of zonder eigen geschoolde krachten. Dat kan om simpele dingen gaan als een ouderensoos, maar ook om een buurtrestaurant waar ouderen voor een vast laag bedrag kunnen komen eten. Maar we moeten het beheer loskoppelen van het initiatief. Dat initiatief moet van onderop komen. Zodat het doel - mensen samenbrengen vanuit hun eigen visie op de samenleving - weer voorop komt te staan.

Voster denkt dat zulke initiatieven niet meer zullen ontstaan en geeft typische jaren vijftig voorbeelden. Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier niet over hulpverlening aan tienermoeders, maar over sociaal-cultureel werk. Ben ik dan te romantisch? Volgens mij niet: in ons stadsdeel struikel je over de bewonersinitiatieven, van piepklein, tot groot – zoals de avondvierdaagse waar elk jaar duizenden mensen aan deelnemen. Daar kan het professionele welzijnswerk een puntje aan zuigen. Ik erger mij daarom aan die houding van het professionele welzijnswerk dat er geen initiatief van onderop meer zou zijn, met de eis aan de overheid dat zij aan moet geven wat die professionals dan moeten doen.

Het is van tweeën één: of je bent professional, en dat houdt in dat je zelf je agenda opstelt, of je bent een facilitaire organisatie en dan onderzoek je hoe je initiatieven van onderop verder kan helpen. Natuurlijk moet je dan ondernemend zijn. Maar dan ben je toch niet meteen een ondernemer?

Wil je dat wel graag zijn: prima. Het staat het iedereen vrij om een onderneming op te richten voor dienstverlening aan zorginstellingen of corporaties, aan ziekenhuizen of warenhuizen. Dat is vast heel leuk om te doen. Mits het niet gebeurt met subsidiegeld voor ons welzijnswerk.

En dat deden we ook. Maar iets weerhield mij om tot elk prijs de helpende hand toe te steken. Er zijn grenzen. En die grenzen worden bepaald door de rolverdeling tussen overheid en maatschappelijke organisaties. Het welzijnswerk helpt bewoners die zich willen organiseren, biedt ontmoetingsactiviteiten aan, cursussen, clubs. Heel zinvol voor de samenhang in onze samenleving en voor mensen die zich willen ontwikkelen. Ooit gestart, soms al meer dan 100 jaar geleden, in de boezem van sociale bewegingen, katholiek, socialistisch, protestants. En bekostigd door die bewegingen en uit ledenbijdragen. Met stuivers en dubbeltjes werden clubhuizen bij elkaar gespaard en gebouwd. Met het verdwijnen van de zuilen is de overheid dit werk meer en meer gaan waarderen en dus ook ondersteunen. Door middel van subsidies.

Subsidies zijn heel simpel: je wilt iets ondernemen, bijvoorbeeld een speeltuinvereniging opbouwen, en je redt het niet met ledenbijdragen, dan kun je de overheid om een bijdrage vragen. Het doel wordt bepaald door de initiatiefnemer, de speeltuinvereniging, en als dat past in het beleid van de overheid, dan is een subsidie mogelijk.

Bij de grotere organisaties zijn de afgelopen decennia de verhoudingen veranderd: de overheid is zich gaan opstellen als een opdrachtgever, en de welzijnsorganisaties als uitvoerder. Daarmee lijken de organisaties een verlengstuk van de overheid. In de praktijk hangt het er een beetje tussen in: de besturen van de organisaties zetten net als vroeger zelf de koers uit, maar bepalen die aan de hand van de koers van het stadsdeel. Zij varen niet meer op de opvattingen in de eigen achterban. Want wat is die achterban?

Toch zijn de besturen zelf nog steeds zelfstandig in hun werk. Als zij hun organisatie slecht leiden, dan zijn zij verantwoordelijk. Dat geldt voor sportclub, dus ook voor het welzijnswerk. Nu is het zonder geestelijk kompas – die vroegere achterban - lastig om richting te geven aan zo’n organisatie. Het enige kompas dat ik kan ontwaren is de vraag of het aanbod voldoet aan de vraag vanuit de bewoners. Maar dat gebeurt niet op een duidelijke manier. Er ligt geen behoeftenonderzoek vanuit de buurten aan ten grondslag. Het is het fingerspitzengefühl van de locatiemanager, of de bestuurder. En dat is uiteindelijk toch niet meer dan die ene particuliere opvatting van die ene manager. Het kan. Maar dan neem je afscheid van het idee dat het welzijnswerk, of zoals het vroeger meestal genoemd werd “het club- en buurthuiswerk” van de mensen zelf is. We zullen moeten kiezen.

Homo’s, moslims, mensen met een beperking, Antillianen, ouderen; vooroordelen over elkaar zijn helaas nog steeds aan de orde van de dag. Soms komt dat door een gebrek aan kennis, zoals laatst bleek bij een training over homoseksualiteit voor jongerenwerkers. Daar bleek het merendeel het verschil tussen transseksualiteit en homoseksualiteit niet te kennen. En nee, homo zijn is niet hetzelfde als pedoseksueel.

Angst voor het onbekende maakt onbemind. Maar nieuwsgierigheid kan mooie beelden geven, kijk maar naar de tentoonstelling van foto’s die kinderen gemaakt hebben van mensen die ‘anders zijn’ dan zijzelf. De hele week te zien in de Waterval en de Horizon. Kortom; praat mee, kijk mee, en wordt nieuwsgierig! Kijk hier voor het hele programma.

P.S. Ik krijg veel bezorgde mails van buurtbewoners naar aanleiding van het bericht in de Staatskrant over dat het stadsdeelkantoor een Van der Valk restaurant zou worden. Het betreft hier een typische, onnavolgbare, flauwe Staatskrantgrap, niet waar dus.

Dat is één stukje van mijn puzzel: voor wie is dit spotje bedoeld en wat is de achterliggende boodschap? Op www.hetbegintmettaal.nl leer ik dat het gaat om de promotie van taalles. De site met als motto ‘Taal verbindt ons allemaal’ is gelukkig wel meertalig: naast Nederlands ook Engels, Turks en Arabisch. Maar daarmee is mijn primaire vraag niet opgelost: wat moet de luisteraar naar een Nederlandse radiozender hiermee? Hopen de makers dat luisteraars naar hun niet-Nederlandse sprekende buren stappen om hen op de site te wijzen? Dat lijkt mij niet erg realistisch.

Maar er is nog een tweede puzzelstukje: het dialoogje is niet realistisch. Misverstanden zoals in het spotje heb ik nooit meegemaakt. Ik begrijp heel goed dat de tekstschrijver voor een uitdaging stond: aandacht trekken, het probleem neerzetten, en dat alles in een pakweg een halve minuut. Humor werkt dan wel. Maar het effect is dat de immigrant als een ontzettende domoor overkomt door de stap van hoofd-pijn, via oor-zaak naar oor.

De optelsom van mijn puzzelstukjes is dat het ministerie van VROM (Integratie) een spotje uitzendt gericht op Nederlandstaligen waarin de niet-Nederlandstaligen als minderwaardig worden neergezet. Hoe kan dat gebeuren? Ik stel mij een bijeenkomst voor met alle betrokkenen met een projectleider die op een gegeven moment zegt: “Alles goed en wel: maar moeten we de gewone Nederlander – begrijp: de PVV-stemmer - niet duidelijk maken dat we iedereen aan de haren naar die lessen slepen?” Zo gaan die dingen soms. En je krijgt wat je bestrijdt: een verdere verbrokkeling van de samenleving.

Uw hartekreet uit de Telegraaf van vorige week is luid en duidelijk. Ondernemers uit Westpoort voelen zich in de steek gelaten, de veiligheid is ver te zoeken. Westpoort is een stukje niemandsland.

Als ‘buur’ van Westpoort kan ik niet anders dan uw hartekreet beamen. Westpoort is een verweesd gebied tussen de haven en de stad. De leefbaarheid, veiligheid en samenhang in voorzieningen schieten tekort. En dat is niet nodig. Het gebied heeft, alleen al vanwege de ligging, veel potentie. Een van de vijf grootste ondernemersgebieden van Nederland.

In uw analyse draagt u ook zelf de oplossing aan: laat Westpoort onder een stadsdeel vallen. Dan is er wel betrokkenheid, wel sprake van een meerjarenvisie.

Zoals u wellicht weet heeft een aantal bestuurders van de westelijke stadsdelen dit ook bepleit bij het college van B en W. Bij de vorming van de zeven nieuwe sterke stadsdelen in mei 2010, zou het volstrekt logisch zijn om Westpoort aan het nieuwe stadsdeel West toe te voegen. Opdat er een samenhangende meerjarenvisie komt, opdat de ondernemers nauw betrokken worden bij de plannen over de gebiedsontwikkeling, opdat er voorzieningen komen voor de leerlingen van het ROC, opdat er gemeenschappelijke voorzieningen komen zoals kinderopvang, opdat de OV-aansluitingen geregeld worden met de aanpalende gebieden. En opdat de veiligheid van het gebied echt verbetert. Westpoort zou dan onder het politiedistrict West moeten komen te vallen, en niet onder Noord (wat nu het geval is, om onduidelijke reden). B en W hebben hier echter helaas zonder opgaaf van reden negatief op gereageerd.

Ik nodig u uit om de handen ineen te slaan en samen naar B en W te stappen om Westpoort bij de nieuwe indeling van stadsdeel West te voegen.

Met hartelijke groet,

Martien Kuitenbrouwer

Voorzitter Dagelijks Bestuur Stadsdeel Westerpark